Chapter fourteen

[PERSPEKTYWA EVELIN]
- Zakładam, że chcesz mi o czymś powiedzieć. - fuknęła na mnie nieprzyjemnie Miriam.
- Niby o czym ? - zbywam ją lekko i rozglądam się dookoła, udając, że szukam jakiegoś fajnego sklepu.
- Na przykład ... O TYM, ŻE CHODZISZ Z LOUISEM TOMLINSONEM ! - krzyczy, odrobinę na głośno, przez co ludzie dookoła spoglądają na nas zdezorientowani.
- Ciii ! Nie chodzę z nim. - uciszam ją i spoglądam jej prosto w oczy. - Serio.
- A to zdjęcie ?
- To ... to jest skomplikowane.
- Czyli jednak.
- Miriam ! - rzucam zirytowana. - Ufasz mi ?
- Tak. - zatrzymuje się. - Tylko nie rozumiem czemu nie chcesz powiedzieć mi prawdy.
- To JEST prawda. Nie chodzę z Lou. Pocałował mnie na pożegnanie. Dzisiaj wróciłam do domu. Nie mam już żadnego kontaktu z One Direction. - zapewniam ją, ale widzę, że dalej mi nie wierzy.
- No powiedzmy. A teraz przejdźmy do najważniejszego ... JAK TY W OGÓLE TAK TRAFIŁAŚ ? - jej oczy robią się 2 razy większe niż normalnie.
- No więc ... - zaczynam i włócząc się po Galerii streszczam jej całą historię.
Gdy kończę dziewczyna przeprasza mnie i mówi, że zachowała się strasznie głupio.
Zaprzeczam jej.
Ja zareagowałabym dokładnie tak samo.
I tak jest jej przykro, więc idziemy jeszcze na kawę do Starbucks'a, a potem rozchodzimy się do domów.
***
Gdy mój autobus podjeżdża na przystanek jest już dosyć późno.
22:30 ... może 23:00.
Niezbyt podoba mi się fakt, że będę musiała wspiąć się do okna, ale cóż ... lepiej nie ryzykować.
Trochę mi to zajmuje, bo lekko wypadłam z wprawy, ale jakoś mi się to udaje.
Kiedy wchodzę do mojego pokoju dochodzę to dobrego wniosku - Adia śpi jak aniołeczek.
Przykrywam ją tylko mocniej kołdrą i sama idę się umyć.
Biorę szybki prysznic.
Myję włosy, a potem zakładam na nie szybki turban z ręcznika.
Gorące od wody ciało przykrywam szlafrokiem.
Wychodzę i siadam na łóżku Adii, jako, że ona zajęła moje.
Wyjmuję telefon z torby.
'Jedna nowa wiadomość od: Louis :)'
Otwieram ją z lekkim niepokojem.
,Tęsknię' - czytam skrzywiona.
Przez krótką chwilę zastanawiam się czy odpisać.
W końcu się na to decyduję.
,Też'
Wysyłam, ale zaraz potem dopisuję kolejną część.
,Dzisiaj przez ciebie rozdawałam autografy >-<'
,Hahahah dlaczego ?'
,Ktoś zrobił nam dzisiaj zdjęcia. Jakieś dziewczyny uważają, że jestem twoją dziewczyną.'
,Przygotuj się na poniedziałek. Wtedy będziesz w każdym magazynie'
,Błagam nie ... :D'
,Jakoś to będzie'
,Yhy mam nadzieję :) ide spać, branoc :D'
,Branoc' - odpisuje mi szybko.
Odkładam telefon i przykrywam się kocem.
Dawno nie spałam we własnym łóżku ...
**************************************
[PERSPEKTYWA VENUS]
Budzę się z uśmiechem na ustach.
Czuję jak niewzruszony Harry obejmuje mnie w talii, a ja jestem wtulona w jego ramię.
Zaraz.
Jest trochę za jasno jak na 6:20.
Unoszę powoli głowę i spoglądam na budzik stojący na szafce nocnej.
12:30.
Z impetem wyskakuję z łóżka budząc przy tym bruneta.
- Głupku ! - krzyczę, gdy patrzy na mnie zdezorientowany.
- Hm ?
- Jest prawie 13 ! Moja babcia zaraz pewnie zadzwoni na policję !
- Ciii ... - szepcze zaspany. - Obudzisz wszystkich w okolicy.
- No i ? Może i lepiej. Przynajmniej babcia przestanie choć na chwilę myśleć gdzie jestem.
- Venus ... Spokojnie. Pół godziny cię nie zbawi.
Sama nie wiem czemu, ale uśmiecham się do niego lekko.
Chłopak przeciąga się i wstaje.
Podchodzi do mnie i kładzie mi ręce na ramionach.
Śmieje się cicho rozbawiona jego spojrzeniem a'la zombie.
Odpowiada mi uśmiechem.
- Zostań chociaż na śniadanie. Pewnie jesteś głodna. - proponuje mi.
- Zjem u siebie.
- Proszę.
Wzdycham.
- Dobrze. Ale szybko.
Patrzy na mnie entuzjastycznie.
- To choć ! - ciągnie mnie za rękę i prowadzi do przytulnej kuchni ze sporym stołem na samym środku.
- Na co masz ochotę ? - pyta, otwierając lodówkę.
- A co masz ?
- Wszystko.
- Hmmm ... Tosty ?
- Jasne. - posyła mi uroczy uśmiech i wyjmuje wszystkie składniki.
Wtedy na dół schodzi poczochrany Niall.
- Hej ... - rzuca cicho i podchodzi do lodówki.
Wyjmuje połowę jej zawartości na blat kuchenny i zaczyna przyrządzać jedzenie.
Przyglądam mu się nieco zdziwiona, ale nie komentuję.
Korzystam z wolnej chwili i nalewam wody do czajnika.
- Chcecie kawy ? - pytam moich towarzyszy.
Obydwoje kiwają głową z uśmiechem.
Wtedy do kuchni wpada Liam.
- O Venus robi kawę ! Zrobisz mi też ? - krzyczy wesoły.
- Jasne ... - rzucam z lekkim uśmieszkiem.
Po chwili dołącza do nas Louis i Zayn.
Otwierają usta, żeby coś powiedzieć, ale ja tylko wyjmuję kolejne dwa kubki.
- Dzięki. - Zayn posyła mi miłe spojrzenie, ale Lou dalej siedzi cicho.
Wzruszam ramionami.
Jest mu smutno, ale jak pozna kogoś nowego to mu przejdzie.
Chyba.
Po chwili woda bulgocze charakterystycznie, a ja rozlewam ją do kubków.
Zanoszę ją na stół.
Kiedy stawiam pobudzający napój przed Louisem przytulam go lekko od tyłu i szepczę:
- Będzie dobrze.
Posyła mi smutnawy uśmiech.
- Mam nadzieję.
Siadam do stołu i zabieram się za tosty.
- Dobre. - stwierdzam smakując pierwszy kęs.
Harry promienieje.
- Nie podniecaj się tak. - rzuca ze śmiechem Zayn. - Dalej nie jesteś kucharzem !
Wszyscy chichoczemy, a brunet posyła nam urażone spojrzenie.
- Dla mnie mógłbyś gotować jeśli cię to pocieszy. - spoglądam na niego, a potem zabieram się z powrotem do jedzenia.
Czuję jego wzrok na sobie.
Unoszę głowę, aby również na niego spojrzeć, gdy nagle dookoła rozlega się huk.
Przez drzwi wejściowe wbiegają policjanci z bronią.
- Na ziemię wszyscy ! - krzyczy jeden z nich ...
************************************************
Wiem, że chyba aż za krótkie, ale tylko tyle zdążyłam dzisiaj napisać podczas uczenia się do sprawdzianu z muzyki :)

Specjalny dedyk dla Karlolajny <3

+ Podoba Wam się nowy wygląd bloga ? Co prawda jest on czasowy - czekam na zamówienie z mojej nowej ukochanej szabloniarni <3 (mam nadzieję, że zainteresują się moim blogiem)

No i chyba wrócę do zasady:

4 COMMENTS = NEW CHAPTER <3

JustSophie