Chapter one

- Hej ! Hej ! Słyszysz mnie ?  - ktoś pogłaskał mnie wierzchem dłoni po policzku.

Skrzywiłam się.

Tyle się namęczyłam, żeby zasnąć, a teraz ktoś ot tak bez powodu mnie budzi ?

‘Grrrrr …’

Otwieram oczy.

Niebo dalej jest ciemne, a latarnie już nie świecą.

Musi być środek nocy.

Podnoszę głowę.

I nagle moje serce zaczyna bić ze sto razy szybciej niż normalnie.

Nade mną stoi brunet o niesamowitych niebieskich oczach.

Zapamiętuję je pomimo tego, że jest ciemno, a to może znaczyć tylko tyle, że są wyjątkowe.

Nie zmienia to jednak faktu, że przerażona prawie podskakuję i cofam się na drugi koniec ławki.

Przyciągam kolana wyżej pod brodę i staram się uspokoić oddech.

- Ej nie bój się. – chłopak wyciąga rękę w moim kierunku. – Nic Ci nie zrobię.

- Na pewno ? – pytam niepewnie nadal ciężko oddychając.

- Na pewno. – potwierdza i wyszczerza zęby w uśmiechu.

Przyglądam mu się.

On robi to samo.

Po chwili siada obok mnie.

Przyciskam kolana jeszcze mocniej.

Zaczyna cicho się śmiać.

Spoglądam na niego pytająco.

- Uciekłaś z domu. – mówi dalej się śmiejąc.

- Blefowałeś. – zauważam. – Ale za to dobrze. – przyznaję. – A mogę jeszcze widzieć co tu robisz ?

- Zauważyłem Cię w drogi. Bałem się, że zamarzniesz.

Nie znam go, ale wydaje się w porządku.

Nie zmienia to jednak faktu, że jednak nogę spuszczam na ziemię, gdybym musiała szybko uciekać.

Spogląda na moją torbę.

- Mało  rzeczy.  – zerka na mnie pytająco.

- Spieszyłam się. –tłumaczę.

Na chwilę zapada cisza.

Widzę, że nurtuje go pytanie, ale boi się je zadać.

Niezręczną ciszę przerywa krzyk  ze strony ulicy.

- LOUIS KURWA ! POŚPIESZ SIĘ ! TO MIAŁO TRWAĆ TYLKO CHWILĘ !

Chłopak wywraca oczami.

Uśmiecham się.

- Louis ?

- Tak. A jak znasz już moje imię to chyba pora na twoje … ?

- Evelin. – podaję mu rękę.

Ściska ją.

- Lepiej wróć do domu. – mówi i uśmiecha się smutnawo. – Rodzice na pewno się zamartwiają.

- Nie mogę. – stwierdzam twardo.

- Aż tak źle ? Pewna jesteś ?

Kiwam twierdząco głową.

- To jedź z nami.

- Z jakimi ‘Wami’ ?

Otwiera usta jakby chciał coś powiedzieć.

Po chwili je zamyka.

- Nie wiesz kim jestem ? – pyta w końcu.

- Eeeee nie ? – ‘jakby to nie było oczywiste’.

- A teraz ? – staje w słupie światła wyłaniającym się z dziury między drzewami.

Przyglądam mu się.

- Dalej nic. – zaczyna mnie to śmieszyć.

- Na pewno ? Na 100 % ? Może tylko udajesz ?

- Nie wiem o co Ci chodzi. Nie wiem kim jesteś i jeśli nie masz w planie mi czegoś zrobić to totalnie mi to nie przeszkadza.

 - Hmmm … Nie no spoko. Eee no ten. Ale może chcesz i tak jechać z nami ? – pyta. – Znaczy ze mną z moimi przyjaciółmi. – poprawia się. - Jest z nami kierowca, więc na pewno nic Ci nie zrobimy, a chyba nie spędzisz tu całej nocy …

- LOUIS CHOLERA !!! – rozlega się kolejny krzyk.

- ZARAZ ! – drze się w odpowiedzi

- To jak ? Zaopiekujemy się tobą, dopóki nie zdecydujesz się wrócić do rodziny.

Krzywię się.

- Chyba … chyba mogę zaryzykować. Chociaż nie chcę Wam wchodzić na głowę …

- Nie, nic z tych rzeczy. I tak mamy teraz trochę wolnego.

- Na pewno ?

Kiwa głową i uśmiecha się.

- No chodź. Przedstawię Cię wszystkim. – chwyta mnie za rękę i ciągnie w kierunku drogi. – Inaczej tutaj zamarzniesz!

Biorę głęboki wdech .

Po chwili podnoszę swoją torbę i idę za nim.

Gdy tylko mijamy zakręt moim oczom ukazuję się długa czarna limuzyna.

- Chyba sobie żartujesz. – rzucam do niego. – Kim ty jesteś ?

- Zaraz zobaczysz. – śmieje się i otwiera drzwi samochodu. – Przyprowadziłem nam kolejną pasażerkę. – krzyczy na wejściu.

- Przestań Lou, bo kolejna  fanka zawału dostanie ! – wywraca oczami uroczy blondyn.

- Co Ci Nialler ? Fanek już nie lubisz ? – uśmiecha się do mnie chłopak w ciemnych lokach.

- Fanek ? – wykrztuszam ledwo.

- Nie no lubimy je. – zapewnia mnie jeden z nich. Taki krótko ścięty.

- Dobra chłopaki dajmy jej autografy i jedźmy do domu, bo jestem zmęczony – odzywa się znowu blondyn nazwany przez innego Nialler’em.

Spanikowana patrzę na Louis’a.

- Ona jedzie z nami. – mówi mój nowy znajomy. – Nie możemy jej tu zostawić.

Chłopaki zerkają na moją torbę.

- Uciekłaś z domu ? – pyta się jeden z nich.

- Czy to aż tak oczywiste ? – pytam wznosząc ręce do góry.

Wszyscy wybuchają śmiechem.

- Jesteś spoko bezimienna fanko. – mówi ten w lokach. – Wsiadaj.

- Chwila. – mówię wywracając oczami. – Przestańcie z tą ‘fanką’. Ja nawet nie wiem kim jesteście.

Wszyscy na chwilę zamierają.

- A poza tym – kontynuuję. – Mam imię. – udaję obrażoną.

Na to wszyscy znowu wybuchają śmiechem.

- Wsiadaj. – mówi, dalej śmiejący się, Nialler.

Biorę moją torbę i zajmuję miejsce obok niego na jednej w dwóch półkolistych kanap w środku limuzyny.

Louis, który dalej cieszył banana usiadł obok mnie.

- Podsiadłaś mnie. – oświadczył szeptem na ucho, gdy ruszaliśmy.

- O rany przepraszam !  -  mówię i wstaję.

- Nie, siedź. – odzywa się na to blondyn siedzący po mojej prawej stronie.

- Głupi. – skwitowałam wywracając  oczami.

- I kto to mówi. –spogląda na mnie.

Pokazuje mu język.

- Chyba czas się przedstawić.  – szczerzy się ten krótko ścięty. – Jestem Liam.

- Postaram się zapamiętać. -  uśmiecham.

- A ja Harry. – mówi Loczek.

- Ok. – mówię przeciągając pierwszą literę.

- Ja Zayn. – przedstawia się siedzący z boku mulat.

- A ja … - odzywa się blondyn.

- Wiem. – przerywam mu dumna, że zapamiętałam. – Jesteś Nialler.

- Niall. – poprawia mnie chłopak. – Ale byłaś blisko.

Szczerzę się.

- No to kim jesteście ? –kontynuuję rozmowę. – Dalej nikt mnie nie oświecił. – mówię trąc ramiona, chociaż w pojeździe jest bardzo ciepło.

Chłopaki spojrzeli po sobie zdziwieni.

- Serio nie wiesz czy tylko udajesz, żeby strzelić nam nagie fotki jak będziemy już u nas ? – mruży oczy Zayn.

- LOL czemu miałabym to robić ?

- Emm … - zamyśla się Harry, a w tym czasie drugi włącza spory telewizor, zamontowany z tyłu fotela kierowcy.

Na ekranie wyświetla się nagranie z jakiegoś koncertu.

Po chwili rozpoznaje co to.

- O One Erection.  – przedrzeźniam nazwę z uśmiechem.

Na chwilę zamieram.

Przyglądam się to chłopakom z telewizora to moim towarzyszom.

- Fuck. – klnę cicho. – Naprawdę powiedziałam to głośno ?

Lou kiwa głową.

- No pięknie Lou, przyprowadziłeś hate’erkę. – wzdycha Loczek..

- Brawo stary. – skwitował Zayn.

Krzywię się i spoglądam na Louis’a.

Spogląda na mnie i spuszcza smutno głowę.

- Ej przepraszam – patrzę na nich. – Naprawdę nie chciałam Was urazić – mówię szczerze. – Nic do Was nie mam. – dodaję.

- Nie kłam. – odzywa się Louis. – Odwieziemy Cię do domu.

- Nie ! – reaguję szybko. - Znaczy … - poprawiam się. – Nie mogę tam wrócić. I serio przepraszam. Po prostu w mojej szkole jesteście tak ostrooo hejtowani. – tłumaczę. – I trochę mi się to udzieliło. – patrzę na nich ze skruchą.

Zero reakcji.

- Harry ?  - pytam z nadzieją w głosie.

Podnosi na mnie wzrok.

- Nie jestem hate’erką.  Naprawdę.

Rzuca mi upewniające spojrzenie.

- Naprawdę. – powtarzam.

- To dobrze. – uśmiecha się do mnie.

Dalej smutnawo.

- Ej serio nie chciałam Wam zepsuć wieczoru. Głupia jestem.

- Nie, znaczy nie chodzi o ciebie. – zaczyna Liam.

– Tak trochę szkoda po prostu, że cała twoja szkoła nas hejtuje. – dopowiada Niall.

- Sami idioci tam. Dużo nie tracicie. – wzruszam ramionami.

To sprawia, że Zayn zaczyna się śmiać.

- Może jednak na jesteś taka zła … - zatrzymuje się na chwilę. – Właśnie. Podobno masz imię.

Reszta chłopaków dołącza do niego, głośno się śmiejąc.

- Podobnoooo. – przedrzeźniam go, ale potem spoglądam na Louis’a i odpowiadam. – Jestem Evelin.

- Ładnie. – rzuca Niall.

- Wiem. – śmieję się.

- Jaka skromna.

- A jak. – mówię nie przestając się śmiać.

A po chwili zamieram.

Ogromna, gruba czarna szyba w przodu zaczyna się odsuwać.

Wpatruję się w nią przerażona.

- Ktoś tu chyba nigdy nie jechał limuzyną … - drwi ze mnie Zayn.

- Lamusy dupa cicho. – pokazuję w język. – A poza tym co w tym złego.

- Nic, nic. – odpowiada mulat, robiąc rękami gest pod tytułem ‘Nie mam z tym nic wspólnego’.

Dalej przyglądam się szybie.

- To tylko kierowca chce nam coś powiedzieć. – szepcze mi do ucha Lou.

Wzdycham.

- I tylko dla tego prawie dostałam zawału ? – spoglądam na niego.

Szczerzy swoje białe zęby.

- Zaraz będziemy. – rzuca chłodno mężczyzna w czarnym garniturze i słuchawką bluetooth w uchu.  Po chwili zauważa mnie. – Wiecie, że Simon nie będzie zachwycony. – karci ich spojrzeniem.

Towarzysze kiwają zgodnie głowami, ale nie wyglądają na przejętych.

- Kto to Simon ? – pytam, gdy szyba znowu się podnosi.

- Nasz menadżer – odpowiada Harry machinalnie.

- Będzie zły. – mówię.

- Nie, na pewno nie. – pociesza mnie Louis.

- To nie było pytanie. – rzuca Zayn.

Uśmiecham się do mulata.

- Dokładnie. – przyznaję.

- Jakoś damy radę. Poza tym to chyba obowiązek każdego normalnego człowieka, no nie ? Pomóc w potrzebie.

‘Taaa … Ale ja jakoś tego nigdy nie rozbiłam …’

Z zamyślenia wyrywa mnie ostre hamowanie, dzięki którego wyleciałam do przodu.

‘Fuuuuuck !’

W ostatniej chwili czuję na swoich ramionach czyjeś dłonie.

Odwracam się i widzę Zayn’a.

- Dzięki. – szepczę i wypuszczam głośno powietrze.

- Mówiłem, że nigdy nie jechałaś limuzyną. – szczerzy się.

- Tere fere. – znów pokazuję mu język.

W tym momencie drzwi się otwierają.

- Koniec podróży. – oświadcza Afroamerykanin. – wysiadka.

Biorę swoją torbę i daje Harry’emu wyprowadzić się w limuzyny.

Na chwilę zamykam oczy.

Gdy je otwieram mam wrażenie, że dalej śnię.

- Harry proszę uszczypnij mnie … - szepczę zauroczona widokiem.

- A proszę bardzo. – szczerzy się.

- Co ? Auuu ! – krzyczę, gdy chłopak wbija mi paznokcie w ramię. – Głupi. – rzucam.

- Sama chciałaś.

- Wiem. – uśmiecham się nie odrywając wzroku od ogromnej willi z basenem, która przede mną stoi.

Naprawdę ciężko byłoby znaleźć większą i bardziej luksusową.

- Mieszkacie tu ? – pytam.

- Tylko jak jesteśmy w Londynie.

- Nieźle. – przyznaję.

- Trochę miejsca jest. Wybierzesz sobie pokój.

Krzywię się.

- Ja naprawdę nie chcę Wam przeszkadzać. – spoglądam na niego smutnawo. – Lepiej pojadę do hotelu czy coś.

- Taaak taak znam tę bajkę, a potem znajdziemy Cię zamarzniętą na tej samej ławce. – uśmiecha się motywująco. – Nie martw się, będzie dobrze.

Obejmuje mnie i przyciska moją głowę do siebie.

Tak po przyjacielsku.

Stoimy tak dłuższą chwilę.

- Może nic mi nie będzie.

- Głupia jesteś. – mówi się.

- W końcu wszyscy jesteście homo. – kończę i posyłam mu żartobliwy uśmiech.

- Jaaa ? Jaaa pedałem ? – wybucha jeszcze większym śmiechem. – Powiedz tak jeszcze raz i wylądujesz w basenie !

- Pedałek. – mówię i zaczynam uciekać dookoła.

Niestety nie przewidziałam tego, że jest ode mnie szybszy, więc dogonił mnie po kilku minutach i wziął na ręce.

- Zooostaw mnie !!!!! Głuuupi !!! Puśććć mnie !!! – drę się w niebogłosy i wierzgam nogami.

Ale on nie zatrzymywał się i dalej szedł w stronę basenu.

- Zemsta będzie słodka. – krzyczy, gdy stoi już przy samej krawędzi.

Po chwili wrzuca mnie do wody.

‘Ja myśląca’ chwytam go szybko za rękaw i w efekcie oboje lądujemy w wodzie.

- Debil ! – rzucam, gdy wynurzam się z pod wody i zaczynam chlapać go wodą.

On odwdzięcza się tym samym.

- Ooooo co to ? Pływamy ? – krzyczy Zayn i wskakuje do basenu razem z nami.

Za nim biegną pozostali.

I tak dokładnie zaczęło się chlapanie we wszystkie strony i o ile jeszcze wcześniej został na mnie jakiś suchy fragment teraz był już całkowicie mokry.

- Wariaci. – śmieję się i wychodzę w wody.

Za mną idzie Louis, a reszta bawi się dalej.

- Dać Ci ręcznik ? – pyta kiedy wchodzimy do wnętrza domu.

- Eeem tak, poproszę. – odpowiadam i staram się uśmiechnąć.

Chłopak skręca w któreś drzwi po prawej stronie i po chwili wynosi z nich 2 białe ręczniki.

Jeden przerzuca sobie przez ramię, a drugi podaje mi.

- Proszę.

- Dzięki.

Unoszę wzrok i stwierdzam, że patrzy prosto na mnie.

- Coś się stało ? – pytam z uśmiechem.

- Nie, nic. Chodź wybierzesz sobie pokój.

- Ej Louis ?

- Hm ? – mruknął tylko, ciągnąc mnie za rękę na górę.

- Nie sądzisz, że to dziwne ?

- Co ? – chłopak dalej się nie zatrzymywał.

- Nie znacie mnie, a mi pomagacie. I to w dodatku tak bardzo. Nie mówię, że to złe, bo to cudowne, tylko … dlaczego to zrobiłeś ? Znaczy dlaczego mnie tu zabrałeś ?

- Gdybyś wracała do domu i zobaczyła dziewczynę w twoim wieku śpiącą na ławce w środku zimy to co byś zrobiła ? – staliśmy oparci o framugę zamkniętych, drewnianych drzwi.

- Nic. – odpowiadam szeptem.

- Dlaczego ? – marszczy czoło.

- Miałabym dwie opcje. Właściwie trzy. Mogłabym zabrać ją do siebie, zadzwonić na policję albo zostawić samą sobie. Nie zadzwoniłabym na policję, bo wiem,  że jeśli uciekła to miała powód  - tak samo jak ja – i zapewne by tego nie chciała. A do mojego domu nawet sama bym nie wróciła. Nie po tym co się stało. – zaciskam oczy, które przeszkliły łzy. – Kurwa, znowu płacze.

- Ej, ej.  Już dobrze. – przyciąga mnie do siebie.

Nie znamy się długo, ale czuję, że nie ma złych zamiarów.

Daję mu się pocieszać, chociaż wiem, że to i tak bez sensu.

Opieram głowę o jego ramię.

Stoimy w bezruchu przez kilka minut.

Nagle on odsuwa mnie lekko od siebie.

Na tyle, że widzi moją twarz.

- Powiesz mi co się stało ? – szepcze, ale chwilę potem gryzie się w język. – Um przepraszam. Jak  nie chcesz to oczywiście nie musisz.

- Ja … Ja nie mogę. Przynajmniej na razie.

- Jasne, sorry. – przesuwa kciukiem po moim policzku, aby zetrzeć jedną w łez. – Po prostu … Wiem jak się teraz czujesz i pomyślałam … Znaczy wiesz … Mi po zerwaniu z Eleonor zrobiło się lepiej jak porozmawiałem z Harry’m. I …

- Louis, przepraszam, ale nie teraz. Może później. Ja … Muszę ochłonąć. To wszystko co się teraz wydarzyło…  No wiesz …

Kiwa tylko głową.

- Chodź  - mówi i otwiera przede mną drzwi.

Pokój był ładny – na błękitne ściany a na jego środku duże małżeńskie łoże. Z boku szafa i drewniane biurko pomalowane na biało.

- Podoba Ci się ? – spytał dalej stojąc w drzwiach, gdy weszłam do środka.

- Tak. Jest śliczny. – mówię i staram się uśmiechnąć.

- To dobrze. Zostawię Cię teraz, żebyś mogła się przebrać. – powiedział i wyszedł.

Usiadłam na brzegu ogromnego łóżka.

‘Tak ma teraz wyglądać moje życie ?’

‘Może będzie fajnie J’

‘A przynajmniej mam taką nadzieję…’

*********************************

Jak każdy pierwszy rozdział zapewne nie jest zbyt udany, dlatego mam prośbę, żeby kto go przeczyta (o ile to zrobi) zostawił komentarz co o nim uważa. Dla Was to parę minut a dla mnie naprawdę wiele.

JustSophie