Chapter fifteen

ROZDZIAŁ DEDYKOWANY ♥♥♥Mixer♥♥♥

[PERSPEKTYWA VENUS]

- Wszyscy na ziemię ! - krzyczał policjant, a po chwili kilku jego współpracowników trzymało już chłopaków przodem do ściany.

- To on ! To on ! - nagle do kuchni wpadła moja babcia. Miała na sobie dystyngowany granatowy zestaw i buty na wysokim obcasie.

Wyglądała nieco jak stewardesa.

- To on porwał moją wnuczkę ! - krzyczała dalej wskazując na Harry'ego.

Zdezorientowani chłopcy spojrzeli na mnie.

Jeden w policjantów chwycił mnie za ręce i zaczął ciągnąć w kierunku wyjścia.

- No chyba nie . - rzuciłam i zaczęłam stawiać opór. - Nikt tu nikogo nie porwał ! - zaczęłam.

- Na pewno tak banda oszustów cię szantażuje. No chodź idziemy ! - babcia nieprzyjemnie wbiła mi paznokcie w ramię.

- Zostaw mnie ! - krzyknęłam i wyrwałam się. -  Nie będziesz mi wiecznie mówić co mam robić !

Jakoś średnio mnie obchodziło, że policjanci wpatrywali się w nas jak byśmy były co najmniej kosmitkami.

Niektórzy rozluźnili nawet lekko chwyty, którymi przytrzymywali chłopaków przy ścianach.

- Venus, jak ty się zachowujesz. Chodź dziecko idziemy ...

- Nie. Nie rozumiesz ? Wyszłam, bo miałam dosyć tego jak mnie traktujesz. Jakbym dalej była tą samą gówniarą z gimbazy !

- Wyrażaj się.- syknęła na mnie.

Wywracam tylko oczami.

Następnie poprawiam włosy.

- Panowie mogą już sobie iść. Nikt tu nikogo nie porwał, nie zostałam zgwałcona, torturowana ani nic z tych rzeczy. - mówię do policjantów. - To wszystko to tylko bardzo bujna wyobraźnia mojej opiekunki. - następnie odwracam się do babci. - A ty ... proszę zrozum, że nie jestem już dzieckiem. Mam 16 lat. Nawet jeśli popełnię błąd to sama wyciągnę konsekwencję. I chcę dalej spotykać się z Harry'm. Może dlatego, że mnie rozumie. A może po prostu tak. Żeby popełnić błąd. Żeby potem płakać i żałować. Żebyś mogła powiedzieć mi 'A nie mówiłam'. Nawet jeśli tylko po to to nie wycofam się, bo ty tak chcesz ! - pod koniec podnoszę głos.

Przez chwilę żałuję, że to powiedziałam.

Ale potem, gdy policjanci wychodzą i zamykają za sobą drzwi całe poczucie winy mija.

- Venus. - zaczyna moja babcia bardzo poważnie. - Dokończymy tą rozmowę w domu. - próbuje jeszcze raz.

Nie reaguję.

Kobieta czeka jeszcze chwilę, a potem wychodzi.

Jak zawsze z godnością.

Nie pamiętam ani jednego momentu w moim życiu, w którym ,,zniżyła'' by się do przytulenia mnie i przeproszenia za swoje zachowanie.

Zawsze musiała być tą 'surową' i 'dumną' babcią.

Wzdycham i spoglądam na miny chłopaków.

Cudem powstrzymuję się od wybuchnięcia śmiechem.

- Mówiłam. - rzucam zadowolona do Harry'ego. - Ale przynajmniej mam wolne.

Wtedy brunet podchodzi do mnie i chwyta za rękę.

Zdziwiona daję się mu ciągnąć do samochodu.

Grzecznie otwiera mi drzwi i bez słowa daje do zrozumienia, że mam wsiąść.

Poniekąd mu ufam, więc siadam na fotelu.

Po chwili on siada na kierownicą i zapala silnik.

- Dokąd jedziemy ? - pytam, gdy mijamy bramę.

- Daleko. - odpowiada tylko i uśmiecha się łobuzersko.

Chichoczę cicho.

Perspektywa, którą właśnie sobie wyobraziłam przeraża mnie, ale i jednocześnie podnieca.

Wyjechać gdzieś daleko - nawet na kilka dni.

Zwiedzać.

Bawić się.

Nie myśleć o niczym.

- Jak daleko ? - pytam zaciekawiona.

- A jak daleko chcesz ? - odwraca się moją stronę i posyła mi całusa.

Szczerzę się.

- Jak najdalej. - odpowiadam.

Teraz jestem pewna.

Czego ?

Podróży ?

Tak, tego niby też.

Ale to, że tak bardzo mu ufam utwierdza mnie w przekonaniu, że ... chyba na prawdę zaczynam się w nim zakochiwać.

***

[PERSPEKTYWA EVELIN]

Obudziłam się dobrze po 11.

No ... nie do końca sama.

Otworzyłam oczy przez skaczącą po mnie Adię.

- Wstawaj ! - krzyczała mała, zrzucając ze mnie kołdrę. - Spóźnimy się !

Szybkim ruchem powalam ją na łóżko i zaczynam łaskotać.

- Na co ? Na się spóźnimy, królewno ? - śmieję się głośno.

Blondynka szybko mi się wyrywa.

- Na basen !

Przyciągam ją do siebie.

- Czytałaś moje SMSy ?! - udaję złą.

Przestraszona kiwa główką.

Śmieję tylko i wstaję.

Mała rozkłada się na łóżku, a ja idę do swojego pokoju.

Wyciągam z szafy kilka ciuchów i kieruję się do łazienki.

Biorę szybki prysznic, ubieram się i robię szybki make-up.

(http://www.polyvore.com/evelins_outfit_chapter_15/set?id=74663580)

Wychodzę i pakuje do torby rzeczy moje i Adii.

- Idź się ubrać, kotek. - rzucam do siostry, a ta zadowolona wstaje i biegnie do szafy.

Biorę telefon do ręki.

'Jedna nowa wiadomość od: Cody S.'

'Spotkanie dalej aktualne ?'

'Oczywiście ! Nie możemy się doczekać xxx'

'My też. Do zobaczenia'

'Do zobaczenia'

[PERSPEKTYWA VENUS]

Powoli otwieram oczy.

W sumie nawet przyjemnie się spało, chociaż nigdy nie lubiłam spać w samochodzie.

Przecieram dłońmi oczy.

- Wreszcie się obudziłaś. - uśmiecha się Harry i spogląda na mnie.

O rany.

Na prawdę zasnęłam w samochodzie chłopaka, którego znam ledwo kilka dni ?

Jestem głupia.

- Jesteś głodna ? - pyta, gdy przez dłuższą chwilę nic nie opowiadam.

Spoglądam na zegarek.

17:30.

- Emm ... W sumie tak.

- W schowku są pączki, w twojej prawej strony stoi twoja kawa, ale jeśli chcesz możemy zatrzymać się na coś bardziej 'wyrafinowanego'.

Śmieję się cicho.

- Nie, nie trzeba. Zjem co jest. - biorę do ręki kartonowy kubek z logo Starbucks'a. - Długo jeszcze będziemy jechać ?

- Hmm ... Pomyślmy. Jedziemy trochę szybciej niż przewiduje GPS, więc pewnie za jakieś 30 minut. Może 40 jeśli utkniemy w korku w Darlington.

'Darlington ?!'

Z geografii zawsze leciałam na trójach, ale wiem przynajmniej jak daleko od Londynu znajduje się Darlington.

- Żartujesz sobie ? - otwieram szerzej oczy. - To gdzie my jedziemy ?

- Zobaczysz. - chwyta mnie lekko za rękę i ją ściska.

- Obie dłonie na kierownicy. - upominam go grubym głosem policjanta.

Oboje wybuchamy śmiechem.

Gdy brunet puszcza moją rękę wyjmuję w kieszeni telefon.

'Nowa wiadomość od: Babcia'

'Nie zawiedź mnie tym razem.'

Przez dłuższą chwilę szczerzę się jak głupia do telefonu.

- Co jest ? – pyta chłopak zdziwiony moją miną.

- A nic. Po prostu od dzisiaj będę od ciebie wymagać, żebyś odprowadzał mnie do domu po randkach. – targam przez chwilę jego włosy.

- A bardzo chętnie. – posyła mi nieco zagadkowe spojrzenie.

Milknę na chwilę.

- Mam się bać ?

- Dopiero jak wrócimy do Londynu.

Kręcę głową przecząco.

- Nie chce wracać.

- Nawet nie wiesz gdzie jedziemy.

- Daleko. To mi wystarczy.

- To dobrze … - szepcze i pogłaśnia radio.

***

[PERSPEKTYWA EVELIN]

O 12:15 zeszłam z naszymi rzeczami na dół.

Upewniłam się, że ojciec śpi, a potem zawołałam cicho Adię.

Nie chciałam robić niepotrzebnej awantury.

Prawie bezdźwięcznie zamknęłam za sobą drzwi prowadząc 5-latkę za rękę ruszyłyśmy w kierunku umówionego miejsca.

Nie czekałyśmy długo.

Już po kilku minutach podjechał do nas duży, czarny Land Rover.

Za kierownicą siedział Cody, obok niego Nicky, a z tyłu za siedzeniem kierowcy nieco ‘zbyt idealna’ blondynka.

To musiała być Gabrielle.

Miała na sobie uroczą letnią sukienkę i dość mocny makijaż.

Pierwsze co przyszło mi na myśl to, że spędzanie ogromnej ilości czasu przed lustrem idąc pływać na basen jest po prostu debilne.

Ale w sumie … włosy miała całkiem ładne.

Platynowy blond.

- Hej ! – rzuca do nas Cody i wysiada z samochodu.

Otwiera nam bagażnik i wrzuca tam nasze rzeczy.

Szybko siadamy w tyłu samochodu.

- Nie ma Venus ? – zauważam szybko.

- Nie. Pojechała gdzieś i nie odbiera telefonu. Przynajmniej tak powiedział mi Zayn.

Wzruszam ramionami.

Po chwili wyciągam rękę do Gabrielle.

- Jestem Evie. – mówię. – A to moja młodsza siostra Adia. Miło Cię poznać.

- Taa hej … - ignoruje moją rękę i ostentacyjnie wyjmuje swojego Iphone’a 5.

Zabieram dłoń nieco urażona.

- O cześć Evelin ! – Nicky zauważa mnie dopiero teraz.

Po chwili dochodzę do wniosku, że przez cały ten czas była wpatrzona w Cody’iego.

Cicho się śmieję.

To będzie przyjemny dzień …

*********************************************************************

Boże ! Jestem okropną blogerką, wiem :(((

Rozdziały rzadko, krótkie, nic się nie dzieje i ogólnie beznadziejne.

PRZEPRASZAM :’(

Postaram się poprawić.

PS. Kocham Was wszystkich za komentarze, które tak bardzo motywują <3 DZIĘKUJĘ :*

JUSTSOPHIE